Freitag, 12. Februar 2016

ჩანაწერები&ლირიკა. მარიკა ლაფაური

ნაწილი I იხ:
http://einblickgeorgien.blogspot.de/2015/12/blog-post.html

----------------------
08.02.2016
ჭიანჭველას ფიქრები ორშაბათ დილას წყნეთიდან თბილისამდე


შენ კაცი ხარ და მე ჭიანჭველა
შენ ღვინოსა სვავ და მე წყალს,
შენ ქუდი გხურავს  კაცობის,
მე კი ანტენით დავდივარ,
შენ ერთად ხედავ ყველაფერს,
მე კი დეტალს და ნაწილებს.
შენ თავს იმართლებ როდესაც-
ტილის ზეაღსვლის ამბებზე
ანდაზებს გვითხზავ ხალხურად.
მე კი რწყილებთან ვმეგობრობ,
თოკსა ვგრეხთ ძმობის მანტრითა.
მე ჩემი ცოდნით დავდივარ
ტექტონურ კიდე-ბზარების გასწვრივ,
შენ ქუდი კი გხურავს (ხანდახან)
მაგრამ მუდამ რაღაცა გზას ეძებ.
მე ჩემი ტრადიციითა სახლებს ვაშენებ ქალაქურს,
შენ კი სოფელი მოსპე,
ხეებს ჭრი, გინდა რომ გა-ურბანულდე.
თან ტრადიციებს დასცინი,
რაღას ეტაკო არ იცი.
რა დაგარიგო, რა გითხრა,
"კაცური კაცო", (ეს ვინ მოიგონა…)
შენ ჩემი ენა არ გესმის.

……. ეჰ……




12.02.2016


საგაზაფხულო ფხლის დამზადება. "როცა აყვავდება ია"
მე თქვენ გასწავლით ერთ კარგ რეცეპტს:
მწიფე ბროწეულს კანს შემოაცლით, და-
თუ შეეცდებით მის გაფცქვნას ფრთხილად და თანაც ბასრ დანას იხმართ,
ნახავთ, როგორ გავს ტვინის ხვეულებს, - მარცვლების რიგი კრიალა კანით.
დაიწყეთ მისი მარცვალ-მარვალ დაშლა და გაჰყევით ფიქრებს.
(აბა, ტყუილად ხომ არ იდგები)
წარმოიდგინე, თითო მარცვალი, თითო აზრია შენი.
რაც გიცხოვრია და რაც გინახავს
ეს ყველაფერი, - აი მარცვლებში.
ამ დროს მიხვდები, რომ ბროწეულის მარცვლები
ბევრად მეტია, ვიდრე შენი აზრები.
აქ შეგიძლია შეწყვიტო ის გზა,
სადაც მანამდე ფიქრებს გაჰყევი.
იმედია, რომ ეს გზა, არ იყო გრძელი
და უკან მოსვლისთვის ჯადოქრების ფოკუსნიკობა -
(რომლებიც სხვათაშორის შენს კედლებში, მანდვე მაცივართან,
ყოველი შემთხვევისათვის უჩინმაჩინად დამწკრივებულან)
- არ დაგჭირდება.
გირჩევ კიდევ, ხშირად სველი ტილოთი იწმინდო ხელი,
რადგან გაწებილი თითებით
ბროწეული, ოდნავი ხელის მოჭერით, წითლად წვენს ასხავს.
თავად რეცეპტი კი იის ფხალია, 
ოღონდ სადაც
ორი მესამედი ვარდის ფურცელი უნდა ერიოს.


21.03.2016
ზამბახის ხე
.რაც არის ღამით
არ არის დღისით,
მაგალითად, ზამბახის ტყე.
ღამით ბნელა,
დღისით კი არა.
ლურჯი ზამბახი დილით რომ ჰყვავის
ღამით ის თურმე ანათებს უკუნს.
დღეს თავისი გან-რიგი აქვს,
ღამეს კი არა.
– ისევე როგორც სიკვდილს.
დღისით თუ რამ კმაყოფით გაზომილს
ღამით საზღვარი ეშლება, –
ისევე როგორც სიცოცხლეს?
დღისით მოხურული კარები
ღამით დაგხვდება ღია
და დაინახავ ზამბახის უზარმზარ ხეებს,
ხოლო, მის ძირას მოსაუბრე ვიღაც მომღიმარ სტუმრებს.
დღისით ნანახი სასწაულები
თუ სუნთქვას გიკრავს გან-რიგებს შორის,
(პენი-მარკტის რეკლამები,
რადიოში მოცარტის მუსიკა)
ღამით ისუნთქავ ბლანტ და ნოტიო
ზამბახისა და მთვარის სხივებს.
ამ დროს ივსები ღამით, როგორც ჭურჭელი, თუ დოქი იქნებ,
რომელიც დღისით ღვინით აავსეს.
და მაშინ იცი ერთი რამ:
ეს დიდი, ლამაზი ზამბახის ხე, 
საფლავზე იზრდება თურმე.


23.03.16
დაანონსებული ევენტი „განწირულობა და გამკვრივება“ 
ვირტუალური პასიონები

წირული, წირული, გან-წირული,
წრიული, წრიული, გან და განა,
სტიური, სტიური, ინტენსიური,
ვრება, ვრება, ცხოვრება ძვრება.
ცხოვრებას ძვრება ცხოვრება,
ება, ება, გება, მება,
სიტყვებს სჭირდებათ "გან"
და ამიტომ ვიცეკვოთ გან და გან
მაშინ ებას, გებას და მებას, 
დაემატება გან-ება
გან-გება,
გან-მება,
მკვრ, მკვრ, განას ვთხოვ გან-ს
და განმკვრივდება ცხოვრება,
ცხო, ცხო, - განცხ (რ)ობით 

13.09.2016
კოსმეტოლოგი, რომელიც მგლებს აყმუვლებს. 

დილაა ადრე.
ვზივარ ოთახში კოსმეტოლოგთან.
მესმის მგლის ყმუილის ხმა, 
ჩიტის ჭიკჭიკი და ზღვის ხმაური.
ვათვალიერებ კედლებზე დიპლომებს,
სერთიფიკატებს: სილამაზისთვის,
დერმატოლოგიისა და პედიკურისთვის, -
ჩარჩოში ჩასმულს და ბეჭედ დარტყმულს.
ვუყურებ იქვე ლილიპუტ ფანტანს, 
რომელიც ჩუხჩუხებს, 
ხოლო მისი ჩუხჩუხის მიზეზი
ელექტრო-ენერგიაა,
რახან დენშია შეერთებული.
უეცრად შეწყდა ეს მგლის ყმუილი,
რომელიც თურმე, ისევე როგორც ფანტანი
დენში ყოფილა შეერთებული.
მომიბოდიშა კოსმეტოლოგმა:
„რაღაც გაფითრდით, იქნებ არ მოგწონთ 
აქ ჩემი ჩართული ბუნების ხმები,
გნებავთ, სხვაც კი მაქვს, სადაც მგლის ნაცვლად 
დელფინის ხმები ისმის“.
ეს არის დღე, როცა შენ კვდები,
ეს კი ოთახი კოსმეტოლოგის,
სადღაც  კოსმოსში.

18.09.16
Gif დავით გურამიშვილი და კიდევ სხვა
ფანჯრის შუშა ირეკლავს სანთელს,
ორივეს ციმციმს ვუცქერ.
მე მხოლოდ ეს წუთი მიყვარს
და ვხუჭავ თვალებს.

დაბნელებისას ვბუტბუტებ
ჩემს საზეიმო ლოცვებს,
მე მხოლოდ ეს წუთი მიყვარს,
უჩემოდ ყოფნა ყველგან.
სასაფლაოზე ლეღვის ხე,
როგორ გაზრდილა! ფოთლები უბზინავს მზეზე!
მე მხოლოდ ეს წუთი მიყვარს,
და ვწყვეტ მწიფე ლეღვს.
ჩიტი კიდია თივის,
ღამით დაფრინავს მხოლოდ
მე მხოლოდ ეს წუთი მიყვარს,
მდუმარე ჩიტის ჭიკჭიკზე ფიქრი.
გავაღებ კარებს, იხსნება ღამე
და მას ჰკიდია მთვარე.
მე მხოლოდ ეს წუთი მიყვარს
და არ გადავდგავ ნაბიჯს.
„ვერ იცნეს“ „ვერ დაინახეს“
„მაგრამ ნათლად ჩანს ნათელი“
მე მხოლოდ ეს წუთი მიყვარს,
ბუნდოვანება ირგვლივ,
როცა არ იცი,
რას დაინახავ პირველს.


ართანა 
მე ვნახე კაცი, ადამიანი, წითელი ხელთათმანები,
ვნახე ღიმილი ჩემიც და მისიც, ცელქი ჰაერი, ღრუბლის ნაფლეთი, 
ჩემი და მისი ჩრდილი გზაზე მოძრავი,
აქ ტყე არ არის და არც წითელქუდა, 
რომელსაც მგელი ელის და მზაკვრობს 
ამ გზაზე მხოლოდ აი ეს კაცი, წითელი ხელთათმნით დადის.
აპრილი, 2015

03.12.16
ნისლის კედელზე ვწერდი - "მიყვარხარ" 
მზემ კი მოჰფინა მიწაზე ბალახს 
როდესაც ცვარი ბრჭყვინავს მიწაზე, 
ეს ის სიტყვაა, მე რომ დავწერე 






Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen